تبليغاتX
بابابزرگ هانی
پدرم ! حال که قفس تنگ خود شکستی و رها تر از برگ ویاد به پرواز در آمدی
من چه مرددم، چه بلا تکلیف
میان دلتنگی و آسوده دلی
دلتنگ دیدار روی مهربان تو
و
آسوده دل از رقص پرواز ت در آسمان ظهر جمعه.


و سپاس، سپاسی بیکران شما را که تسلای دل غمدیده ام هستید
اما،
اما این حرف ها برای من بابا نمی شود.

                                                                                                                   ملیحه

+ نوشته شده در  دوشنبه دوم دی 1387ساعت 18:42  توسط دوستان  | 

حق
درود
ملیحه خانم عزیز!
من همیشه دل‌گویه‌هایم را بی‌واسطه می‌گویم. عادت کرده‌ام هرروز به آشیانت سر بزنم. پس همانجا می‌بینمت و می‌گویمت.
فقط خواستم در تسلایت نقش بیشتری داشته باشم و همچنین این حرکت زیبا و متفاوت دوستان خوبت را سپاس گفته باشم. دوستان خوبی داری. قدرشان را بدان.
راستی در نوشته جدید من هم جایی داری. (یک جور استفاده ابزاری!)

                                                                                                                     ن.شقایق

+ نوشته شده در  دوشنبه دوم دی 1387ساعت 18:40  توسط دوستان  | 

فراموش کردن تنها راه زیستن در دنیایی است که رنجهایش گاه بیش از توان تحمل ماست.فراموشی رنج ها و در یاد نگه داشتن آنکه از ما گرفته است ؛ تا حقارت کار دنیا را به او بنماییم.

                                                                                                                     حسن

+ نوشته شده در  دوشنبه دوم دی 1387ساعت 18:39  توسط دوستان  | 

ملیحه بابابزرگ هانی الان تو بهشت پیش خدای مهربونیه که همه آرزوهای سختش رو برآورده می کنه !
راحت و خوشحاله ! هوای اونجا حتما معتدله ....صدای آب شنیده می شه ...و یه عالم خدم و حشم دور و برشن که احساس دلتنگی برای زمین نکنه .
برا باز مانده ها آرزوی صبر می کنم .

                                                                                                                     پیمانه

+ نوشته شده در  شنبه سی ام آذر 1387ساعت 13:36  توسط دوستان  | 

دوباره خندیدن فراموش کردن عزیز از دست رفته نیست.

عادی شدن نبودنش هم نیست.

بلکه نشون میده میراث دار عظمتی که می تونه این اندوه بزرگ رو تحمل کنه.

                                                                                                     مرتضی

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هشتم آذر 1387ساعت 18:0  توسط دوستان  | 

معلم مهربان حضورت را خواهانم.

                                                                      محمد امین عابدین

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هشتم آذر 1387ساعت 17:52  توسط دوستان  | 

ملیحه جان دوست بسیار عزیزم ...

از شنیدن این خبر ناگوار بسیار متاثر شدم . این اتفاقی ست که همه ی ما روزی به آن بر خواهیم خورد . من امروز برای برگزاری اولین سالگرد پدرم به زادگاهم برگشتم . . . می دانم که سنیگینی این روزهای تلخ برای همیشه بر ذهن ما خواهد ماند ! اما خودت که خوب می دانی انسان را از مرگ گریزی نیست . نمی خواهم بگویم منطقی باش و گریه نکن ! نه ! نمی شود منطقی بود وقتی که همه ی احساست به رابطه ای گره خورده باشد . اما صبور باش و یادش را گرامی بدار و بگذار حضور گرمش را همواره در زندگیت احساس کنی !

دوستت می دارم و روزهای بهتری را برایت آرزو می کنم ...
                                        

                                                 سعید موسوی ( مردم شهر بی لبخند )

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هشتم آذر 1387ساعت 17:50  توسط دوستان  | 

خانم معلم! از دست دادن یه عزیز خیلی سخته! من دوبار اینو تجربه کردم! اما اگه دور و برت رو نگاه کنی پر از عزیزه!هانی تو می تونه یه بابازرگ دیگه بشه!...
من اهل تملق و چاپلوسی نیستم اما اون خانواده ای که من دیدم و توی همون وقت کوتاه مجذوبشون شدم یادگار یه مرد بزرگه! به قول سعدی: مرد نکونام نمیرد هرگز! من مطمئنم که پدرت الان توی بهشت در جوار هم اسمش آقا امیرالمومنین حال خوشی داره!

                                                                                                                 علی

                                                                             http://www.moozahem.blogfa.com/ 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هشتم آذر 1387ساعت 17:46  توسط دوستان  | 

مليحه جان؛ مي دونم كه مي دوني "مرگ پايان كبوتر نيست". شايد باور نكني، ولي وقتي كه فهميدم پدر رفتند، ياد تلسكوپي افتادم كه تو نوجووني برات خريده بودند. يعني بدون اينكه تو رو ديده باشم، ايشون رو هم از نزديك بشناسم، فقط با خوندن پست هات ياد يكي از نيكي هاشون افتادم. مطمئناً دختري اين چنين توانا، پدر و مادري بسيار نيك دارد. خدا مادر رو حفظ كنه.

                                                                                                                        مریم

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و ششم آذر 1387ساعت 16:46  توسط دوستان  | 

.......................اما مرگ مهم نیست
..................به قول ماهی سیاه کوچولو:
..............مهم اینست که مرگ ما چه تاثیری در زندگی دیگران داشته باشد.


                                                                                                        آرتو

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و ششم آذر 1387ساعت 16:43  توسط دوستان  | 

سلام ملیحه جان

هزار تا حرف و جمله واسه تسلیت هست که حتما تا حالا خیلی هاشون رو شنیدی . دوری و دلتنگی هم چیزی نیست که به این ساده گی ها عادی بشه . اونم بین دختر و پدر!

اما . . .

اما زندگی می آد و میره بدون اینکه از ما بپرسه که کی بیاییم و کی بریم.همین.

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و پنجم آذر 1387ساعت 13:44  توسط دوستان  |